Mostrando entradas con la etiqueta Faustino Antao. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Faustino Antao. Mostrar todas las entradas

6/6/17

La biografie de mestre Amadeu Ferreira

Anformaçon


06/06/17      

                                  

Oubrigado amigo António pul'anformaçon
Yá tengo la biografie de mestre Amadeu Ferreira, assi i todo nun deixarei de fazer ua besita na mesma al pabilhon de l'Âncora Editora.


                                                                                                                                      Fonte: http://frolesmirandesas.blogspot.com.es/

26/5/17

“A Importáncia de Escrever e Divulgar Mirandês e lançamento do libro Meia Ambuça de Cuontas”



  Cul mote “A Importáncia de Escrever e Divulgar Mirandês e lançamento do libro Meia Ambuça de Cuontas” decorriu mais ua Quarta-Feira Cultural, ancerida nas sessones pormobidas pul’Unisseixal, ne l ouditório de la Junta de Freguesie d'Amora-Seixal.
  L’abertura de la sesson fui feita pula Bice-Reitora Srª Porfª Mariana Mareco, que deixou an nome de to l’eiquipa de la Reitorie palabras d’agrado i sastisfaçon por mais ua beç ne l ouniberso d’atebidades recreatibas i culturales tener pula terceira beç la Lhéngua Mirandesa.
  Apersentado çpuis ls anterbenientes que fúrun António Cangueiro cumo ourador i Faustino Antão cumo outor.

  A modos de prólogo i cul oubjetivo de purparar to l mundo que staba naqueilha sala pa l mote an queston, fui lido l mesmo testo que an 1999 n’Assemblé de la Republica fui apersentado als deputados, quando reconhecírun i oufecializórun ls dreitos lhenguístico de la quemunidade mirandesa pul porsor Francisco Domingues, de l mesmo modo la cunterránea Srª Irene Domingues liu ls bersos que l ambestigador Leite de Vasconcellos screbiu i publicou an 1884.

  Dado que stában lhançados ls dados de todo l que s’eirie passar fui la beç de António Cangueiro fazer ua eicelente çcriçon donde benie la fala mirandesa, sue ourige, sou território l’ambolbéncia que tenie esta fala ne l Reino de Lhion, de ls sous gobernantes, sues populaçones. Cumo sendo un meio de quemunicaçon fui tamien eilemiento decisibo ne l zarrolho dua quemunidade i sue cebelizaçon. L’amportáncia que tubo i ampenho de ls falantes para que chegasse anté ls nuossos dies i ser reconhecida cumo lhéngua oufecial de la nuossa Nacion.

  Balorizando l trabalho de todos aqueilhes q’ambestigórun i lhuitórun para q’hoije tenga un Cumbençon Ourtográfica, seia scrita i pormobida. Ponendo an çtaque todo l trabalhou, l que fizo i pormobiu l ambestigador i Mestre Drº Amadeu Ferreira que mos deixou an Marçio de 2015. Puis fui par’alhá de la sue ambolbéncia d’outor/scritor de muitos trabalhos d’ambestigaçon, lhibros, manifestos, cumo poeta, tradutor, ourador, porsor i dinamizador repunsable por cursos d’ansino de l mirandés (cul porº Francisco Domingues) na region de Lisboua. Ancerrou sue anterbencion balorizando l lhibro “Meia Ambuça de Cuontas” ne l campo lhiterairo, l’amportáncia que ten screbir ne ls dies d’hoije an mirandés, l rialismo i carino que ten l outor quando scribe, anriquecendo este património.

   Subre l lhibro falou l outor, çtacando ls cuntenidos de las cuontas, sues eras i tamanhos, ls oujetibos que ténen i la rezon de séren puostas an lhibro i publicadas. Cuontas de bários tamanhos, que fúrun screbidas al lhargo de ls anhos, cumo treino de scrita i relhato de las bibéncias, ne l medrar social. Cuontas screbidas sien apeias nien prouas, cuontas que son l reconhecimiento al pobo mirandés que trouxo anté ls nuossos dies esta fala, als ambestigadores, porsores, scritores, quier stéian antre nós ou que yá mos deixórun, pul sfuorço i ampeinho. Cuontas cul oubjetivo de registrar todo un bocabulairo que se nun fur acautelado se puode perder para siempre.

  Antes d’ancerrar la sesson houbo tiempo para percuras i respuostas, fúrun lhidos bersos d’outorie de Drº Amadeu Ferreira an mirandés pul porsor Francisco Domingues i an pertués pula porsora Mariana Mareco.

  Bien háian todos, ls que perponírun, ls que partecipórun, ls que fazírun percuras i n’assemblé stubírun puis fui gráçias a eilhes que mais ua beç la lhéngua i cultura mirandesa stubo an çtaque.
  Stá de parabienes la cultura.  Bien háiades.                   Fonte: frolesmirandesas.blogspot.com.es

14/5/17

Parabienes, muitos parabienes



  Quando todo s’afiguraba que nun tenie tiempo, alhá arranjei un cachico i fui-me, a cumbite de l miu stimado amigo porsor Firmino Bernardo, a la Biblioteca Camões an Lisboua, na tarde de sábado passado, al salimiento de la Rebista “A Morte do Artista”. (Rebista screbida an pertués, mas tamien ten testos an mirandés)

  Momiento pa nunca squecir, cousa guapa, nun tengo muitas palabras pa çcrebir l’eimoçon que me quedou i cuido que a to l’assemblé persente, oubir a la par de l pertués testos an mirandés.

  Lidos cun clareio i eisatidon por Firmino i demais lheitores que tubírun a sou cargo toda l’ancenaçon d’antrada deste ambento cultural. Firmino ye ua pessoa que se dedica i q’ama l mirandés cumo nós mirandeses, que nun perde las ouportenidades que ten pa screbir, dibulgar, publicar an mirandés.

  Nun sei quantas pessonas stában an que la sue purmeira fala fui l mirandés, cumo you, tamien nun amportaba, l que sei ye que todos l scuitórun c’ua atencion sagrada, assi cumo als demais atores. Peçque era algue mui special que le chegaba, que sabien q’eisistie mas que nun ye to ls dies que se ten pa saborear.

  Ye de lhoubar estas einiciatibas, de fazer oubir la nuossa lhéngua, ademais nun sítio tan afamado cumo ye la Biblioteca Camões, adonde se respira, sinte la cultura.

  Bibimos un tiempo de muita repunsablidade, mui amportante, c’un necidade de se pormober, dibulgar, de se fazer houbir, de lhebar a to ls lhados l mirandés.

  Pormober ambentos i einiciatibas c’un splicaçones, lheituras, adonde l mote seia la cultura i lhéngua mirandesa ye nuosso deber. Por forma a dar cuntinaçon al trabalho de ls porsores, ambestigados, que tanto lhuitórun i inda lhúitan para que la sementeira que fazírun i fázen deia grano.  Dius bos l pague porsor Firmino.                                                 Fonte: frolesmirandesas.blogspot.com.es

28/1/17

Froles mirandesas: Spressones (dezires)

Spressones (dezires)

- daprendiu l bé-abá cula mai!


- dar cabe de ye l que tu fazes bien (stragar)


- dar ne binte, ye ua suorte (acertar)


- dar-le a la burra i fugir (falar na mesma cousa)


- de formas que, todo quedou bien (de maneira que)


- de l mal que fazie bien you m'acordo!


- de la cántara solo quedou ua cacada (cacarada)


- debagar que tengo priessa, diç l dito


- decerra la puorta, pa antrar aire (abrir un cachico)


- deiqui las cousas nunca lhebórun camino


- deixa la tierra a scurrir antes de la sembrar


- deixa-lo, maçacuco cumo ye solo fai l que le dá la…    


- deixas las cousa por ondequiera


- demás a más, you nun perco nada


- destes un arrombo a la fogaça, que sei alhá


- deten-te anubrado pa la tierra de Sayago…


- diç todo de cabeça, ye un barra


- Dius bos lo pague! yá stá pago


- Dius l'aperdone, que you yá lo perdonei


- Dius mos dé buonas tardes!


- Dius mos dé buonos dies!


- Dius mos dé salude


- dobra esse cuiro, mandrion!


- dá-me ua bolha bien caliente  

17/12/16

Buonas fiestas (Boas festas)

Buonas fiestas (Boas festas), Bones fiestes, Buenas fiestas, Bones festes, Bones hèstes, Pozik oporrak, gwyliau hapus... 
      Puosto por 

Que todas i todos que eiqui publícan, bener lher las cuontas i crónicas que partilho, téngan un Santo Natal e feliç Anho Nuobo de 2017.

Cun salude, harmonie i paç na cumpanhie de sues familias.

Son ls mius deseios, de mie tie Natália i demais familiares.

Beisicos.

Fonte: frolesmirandesas.blogspot.com.es

28/11/16

Froles mirandesas: Spressones (dezires)

Spressones (dezires), puosto por 


bienda

… anda más agudo a ber se chegamos cun sol (lijeiro)

… anda por mal camino, çpuis nun tem lúcaro…

… andamos chenicos de tierra…

… anté alhá l camino ye de cabras…

… anterrar la unha, anté nun poder mais (caro)...

… anton Denis que hai de nuobo?

… anton fugiste a tou pai? Que milagro, arriaba-me…

… anton l poço yá mana?

… antrar de cabeça, nien siempre ye buono…

… antre bino i auga, más quiero bino!

… antrou an casa na mira de roubar…

… antrou-le ua broça pa l uolho…

… antrou-le ua cisca pa l uolho..

… apanhou un bargonhaço de ls grandes…

… apanhou-lo bien an cheno cula piedra...

… aparécen molestias que hai que ber!

… apenas bamos-mos para casa (ir ambora)...

… apreitar cun l tiu Manul por un anho (criado)...

… aqueilho nun se fai a naide, fui ua traiçon…

… aquel si ye bien refinado!                                  Fonte: http://frolesmirandesas.blogspot.com.es/

4/7/16

Alguns “Ditos Dezideiros” de l més de júlio




Alguns “Ditos Dezideiros” de l més de júlio



-  An júlio, l quinto die berás que més tenerás.

-  An júlio fouce al punho.

-  An júlio nunca l’auga fai bruído.

-  An júlio purpara l basculho.

-  An júlio reina l chizmo (gorgulho).

-  An júlio sego l trigo i trilho, quando l aire benir bou lhimpando.

-  An júlio todo farás solo l tou berde nun segarás.

-  An júlio you sego i trilho.

-  Júlio abafadico, queda l’abeilha ne l cortiço

-  Júlio caliente, seco i airoso, trabalha sien çcanso.

-  L més de júlio dá l pan i l chizmo.

-  Nubrineiro de San Pedro, pon an júlio l bino an miedo.

-  Nun hai melhor amigo do que l júlio cun sou trigo.

-  Pur todo l més de júlio l celeiro atulho.

-  Quien an júlio ara i fila, ouro cria.

-  Quien trabalha an Júlio, par’el trabalha.
Fonte: frolesmirandesas.blogspot.com.es

20/5/16

Cousas de ls tiempos modernos

 
trilha
Puosto por 

Acabórun-se las dúbedas, s’alguien las tenie puode zmaginar-se, todo quedou mui fácele, las relaçones de ls abós i las nuobas tecnologies yá ye ua rialidade.

Ls tiempos son outros, ls afetos tamien i l modo de ls tratar bai pul mesmo caminho, senó mirai cumo trabalha l atendedor de chamadas, bia telefone:

Se yes un de ls nuossos filhos, marca 1


Se percisas que quedemos culs ninos, marca 2


Se quieres l altemoble amprestado, marca 3


Se quieres que lhabemos i passemos la roupa, marca 4


Se quieres que ls ninos drúmen acá an casa, marca 5


Se quieres que ls lhebemos a la scuola, marca 6


Se quieres almuorçar ne l próssimo deimingo, mara 7


Se quieres cenar hoije acá an casa, marca 8

Se percisas de dinheiro, marca 9 

Se yes un de ls nossos amigos, puodes falar!  10
                                                                                                                                                            Fonte: frolesmirandesas.blogspot.com.es

17/4/16

2ª parte de la cuonta - "Liçon d'houmildade"




2ª parte de la cuonta - "Liçon d'houmildade"




  L miu amigo, para tener la respuosta, fui-se a trabalhar cumo barredor, de fato-macaco relhuzento, bardeiro nas manos alhá staba el soutordie pula manhana.


   Naide l reconheciu, ls camaradas porsores, studantes, to l mundo passou por el i de naide recebie un aperto de mano, un abraço, passában por el cumo se nun fusse naide, un caramono, solo nun se spantában porque s’habien afeito a barredores.


   Bibiu un die de solidon i angústia, atamado de siléncio naqueilhes corredores chenos de bruído. Çcubriu que se recebisse un saludo, un aceno cula mano que fusse, podie marcar la çfrença, podie ser un sopro d’aire para birar l die i serie pula cierta ua seinha de la sue eisisténcia.


  Hoije diç que sentiu ne l cuiro l que ye ser tratado cumo un oubjeto i nun cumo un ser houmano, que se fui afazendo a ser eignorado. Que demudou l sou modo de pensar, la sue postura na bida, que fui ua de las melhores spriéncias que tubo cumo psicólogo.


  Çpuis dessa spriéncia passou a antender melhor ls outros, la sue cundiçon social, fui ua spriéncia que nunca bai squecir. Que mudou la sue bida, que sanou la sue malina burguesa.


  Passou a dar ls saludos a to ls trabalhadores, fai queston de amostrar a quien trabalha que eilhes eisísten, que son amportantes, que ténen balor armano als demais.


  Que daprendiu cula spriéncia l balor de la denidade. Fonte: frolesmirandesas.blogspot.com.es
 

1ª parte de la cuonta - " Liçon d’houmildade "



1ª parte de la cuonta - "Liçon d’houmildade"





  Cumo todos l sabemos, las cuontas puoden ser ambentada, i se calha anté la maiorie son, mas esta que bos bou cuntar bieno dun amigo.


 Tamien nun ye muito l miu feitiu screbir nien cuntar cuontas d’outros, mas quier el cumo home dino, quier la cuonta cumo liçon merece que l faga.


  L miu amigo saliu doutor de psicologie hai pouco anhos i yá ten un lhugar nua Ounibersidade (suorte la sue) de la capital adonde ye porsor. Ye un tiu que la gana de saber mais atelundra-lo, nun quier quedar-se por aqueilho que ls anhos de studante l’ansinórun, quier siempre spurmentar mais algue, sacar mais de la bida.


  Anton un die a la purmanha, armanica a tantas outras, quando iba chubindo las scaleiras de l casario de la reitorie biu un barredor, un home lhimpando l chano, bestie un fato-macaco, bestimienta relhuzenta d’amarielo, bien própia de l’atebidade. Pur el passában todos, miles de bezes i nadie, ninguen sequiera le daba ls saludos, muito menos ls deseios de que Dius le disse un bun die de trabalho.


   Anquanto esso el bie quaije to l mundo rindo, arreganhar la dentuça pur todo i por nada, para todo l que era figura.


  Delantre de todo esso bien debrebe se dou cuonta que, la cundiçon houmana stá amparelhada pula debison social de l trabalho, adonde se baloriza solamente la funçon social i nó la pessona. Quien nun tubir un cargo ou atebidade bistosa, bira ua selombra social. Sien percisar de pensar muito dou-se de cuonta que als uolhos de la sociadade, ls trabalhadores braçales son seres ambesilbles, sien nome.


  Cumo será que se sinte un home de família de cuiro i uossos, recebindo ua paga de miséria, l’andefréncia de todos, an special daqueilhes que por bias de l que fai bibien nun spácio lhimpo i asseado?                                                                 Fonte: frolesmirandesas.blogspot.com.es
(Cuntina)

23/1/16

Rialidade amargosa (Bilingue)

Faustino Antão

 You yá perdi la cunta, porque son muitos ls anhos que ne l berano, ne ls redadeiros dies de l més de júlio i ampeço d’agosto passo arrimado a quatro sumanas na mie aldé, adonde naci i me criei. 
 Porque me gusta, m’agrada i nun l fago por mais bezes i mais tiempo, bias la mie bida inda star lhigada adonde moro, Lisboua.
 Cumo se fusse ua repetiçon, mato las saludades agarradas durante l anho, bibo i rebibo ls tiempos que passei ende até me scapar cumo boluntairo pa la marina.
Todo esto será pouco amportante i se calha nien mercie ua lhinha de scrita, mas l que merece muito i muitas lhinhas ye ua rialidade amargosa, las cousas cul patrimonho houmano nun son l mesmo. Essa reserba houmana que you ancuntraba porqui, bezinos, parientes, amigos, an special las personas de mais eidade stá acabando.
 Porqui andában dando bida a todo, als huortos, lhatas, binhas, a sues casas i palheiros, a las rues, cumponíen ls puiales a la puorta nas horas de çcanso, filando, fazendo renda ou ambersando, trabalhado palos, brimes ou ne l amanho de cunferrumes. Dában-me las buonas benidas i quaije siempre éran eilhes a acertar l caléndairo de ls anhos atrasados, éran la mie lhigaçon culs açussedidos. Cun eilhes partelhaba las amboras de l que fui buono ou malo, las cuontas guardadas.
 Puode la mie tierra fazer las demudas que quejir, nas ruas, ribeiros, praças, casas, cabanhales, poner-se guapa cul turismo ou benediços, aceito todo, l que peçque me custa aceitar ye que seia un zerto, quede sien naide,  porque se fúrun, l patrimonho houmano seia menos.
Sien giente.
 Custa-me aceitar que se baia l que de mais rico siempre tubo, las personas, aqueilhes a quien you debo todo, que quede sien la mimória coletiba.
 Todos aqueilhes que se ban (de beç), lhíeban cun eilhes ua semba d’afetos i un cachico de mi.
 Cun amargor cunfesso faien-me falta ls apertos de mano, ls abraços, ls beisicos de las personas que fazírun parte de la mie bida i que yá se fúrun de beç.
 Sei que nada puodo fazer, la bida ye ua ruodra, sei que anquanto acá andubírun dórun l sou melhor, debo a eilhes quedar ne l sou lhugar para passar l teçtemunho als mais nuobos, mesmo que por alhá séian poucos.
 Todos eilhes inda ls tengo comigo.
 Hai pessonas, momientos, cousas tan baliosas que nunca se muorren anquanto cá andubir.


Em Português
  

Realidade amarga 

Já perdi a conta, porque são muitos os anos que no verão, por volta dos finais de julho principio de agosto, passo aproximadamente quatro semanas na minha aldeia, onde nasci e me criei
Porque gosto, agrada-me e não o faço mais vezes e mais tempo porque a minha vida está ligada onde vivo, Lisboa.
Como se fosse uma repetição, vou matando as saudades de um ano, vivo e revivo os tempos que lá passei até que me alistei de voluntario na marinha.
Tudo isto, pouca importância terá, e talvez nem merecesse uma linha escrita, mas o que merece muitas e muitas linhas é a realidade amarga, a situação com o patrimônio humano, porque já não é o que era.
Essa reserva humana que antigamente encontrava, vizinhos, parentes amigos em especial as pessoas de mais idade está acabando.
Por lá andavam dando vida a tudo, as hortas, parcelas de terreno, vinhas, as suas casas e palheiros, as ruas, compunham os assentos a porta nas horas de descanso, fiando, fazendo renda ou conversando, trabalhavam a madeira, os cestos e reparavam os utensílios.
Davam-me as boas vindas e quase sempre eram eles faziam as contas dos dias de chegada e referencias aos anos atrás, eram a minha ligação aos acontecimentos. Com eles partilhava as novidades, o que foi bom ou mau, as histórias guardadas.
Pode a minha terra fazer as mudanças que quiser, nas ruas, ribeiros, praças, casas, pôr-se bonita pelo turismo ou com pessoas vidas de fora, aceito tudo, o que me parece que me custa a aceitar é que seja um deserto humano, fique sem ninguém, porque se vão, o patrimônio humano seja menos.
Sem pessoas.
Custa-me aceitar que se esvazie do que mais rico teve e tem, de pessoas, sem aqueles a quem devo tudo, fique sem memória coletiva.
Com muita amargura confesso, fazem-me falta os apertos de mão, os abraços, os beijos das pessoas que fizeram parte das minhas férias, da minha vida e que já se foram de vez.
Sei que nada posso fazer, a vida social é uma roda, sei que enquanto cá andaram deram o seu melhor, devo a eles ficar no seu lugar para passar o testemunho aos mais novos, mesmo que lá não sejam muitos.
Tenho-os comigo
Há pessoas, momentos, coisas tão valiosas que nunca se morrerão enquanto cá andar.