Les entidaes signataries d’esti manifiestu, asociaciones de persones
immigraes y organizaciones de sofitu a les poblaciones immigraes, naguamos
compartir col conxuntu los ciudadanos les nueses reflexones alrodiu la llingua catalana y de los elementos que faciliten el procesu d’inclusión social de
les persones recién llegaes. Creyemos que son una serie de puntos a los cualos la sociedá catalana nun pue renunciar si pretendemos construyir una sociedá xusta y cohesionada. Poro, sopelexamos lo viniente:
1. L’arribada de xente de tol mundiu fizo que nesta tierra se falen güei día más de 250 llingües. Equí vivimos tamién en chinu, en wolof, n’urdú, en quechua, n’inglés, en gallegu, n’amazic o n’árabe.
Ufiertamos les nueses llingües y cultures d’orixe p’arriquecer esti país, y esta ufierta creyemos que la sociedá catalana l’ha d’aprofitar.
2. Les alministraciones ya instituciones públiques han d’apostar por un modelu educativu inclusivu, que nun segregue l’alumnáu por sides d’origen, y que potencie la reconocencia de la diversidá llingüística. El catalàn ha ser la llingua vehicular de l’enseñu. Esti fechu ye compatible con que se promueva’l respetu de les nueves llingües qu’agora tamién son catalanes.
3. Nesti contestu de diversidá llingüística, el catalán ye la llingua que mos xune a toos y a toes. Ye l’idioma col cualu naguamos construyir la sociedá y que tol mundiu pue compartir, poro queremos que seya la llingua común.
4. Nesti sen, los poderes públicos entá puen facer muncho más porque tol que quiera deprender el catalán puea facelo. L’usu de la llingua propia ye un drechu que recueye la llei. Los poderes públicos, polo tanto, han d’afitar les midíes necesaries pa facilitar l’exerciciu d’esti drechu a los que nos establecimos nesta tierra.
5. La defensa del catalán ye la defensa de toles nueses llingües. Naguamos tresmitir la importancia que tien falar la llingua del llugar onde se vive. Nós tamién queremos que nos nuesos países d’orixe la llingua propia seya compartida per toos.
6. El catalán ye una ferramienta d’inclusión social. Cuando utilizamos el catalàn facemos un averamientu real a la sociedá catalana y propiciamos la rellación ente los que arribamos agora y los que arribaron enantes. Usando la llingua algamamos ser reconocíos como propios del llugar y asoleyamos, anque seya simbólicamente, la condición de ciudadanos.
7. Adoptar la llingua propia ye un pasu necesariu pa esfrutar d’una ciudadania n’igualdá de condiciones. L’adopción del catalán ha dir acompangada tamién de midíes que faciliten l’algame de los drechos sociales y políticos. Esti país tien el retu de que mos incorporemos a la sociedá catalana y, asina, participemos na creyación d’un espaciu común. Pa facelo posible ye imprescindible que lo faigamos en condiciones d’igualdá y, poro, ye tan importante qu’alquiramos los mesmos instrumentos y drechos que tien cualesquier ciudadanu. Tolos drechos tán lligaos ente sigo. El drechu a la vivienda ye insepartable del drechu al trabayu, del drechu llingüísticu o del drechu a votar. Toos van nesta mesma direición de promover la inclusión social y l’algame de la ciudadanía catalana.
8. El catalán ye sinónimu de cohesión. La llingua ye’l meyor vehículu pa facer comunidá, acullá de la comunidá cultural de caún. L’usu de la llingua ye la meyor mena y la más fácil d’implicase na sociedá civil catalana y de construyir la meyor sociedá pa toos.
9. La llingua ye una ferramienta d’averamientu y non un instrumentu de confrontación. Dende dellos seutores quier utilizase la llingua como arma d’enfrentamientu políticu. Denguna llingua merez esti tratu. Creyemos na capacidá que tien pa frayar les muries de la incomunicación y pa desfacer les llendes que mos separten.
10.¡Queremos vivir en catalán! Faigamos del catalán la llingua d’acoyida. Nun mos discrimineis pol fechu de tener nacío notru llugar y permitinos, faláimos en catalán, que participemos na construcción d’esti país qu’ente toos y toes tamos edificando.
Barcelona, 23 d’abril de 2008
PLATAFORMA PER LA LLENGUA
immigraes y organizaciones de sofitu a les poblaciones immigraes, naguamos
compartir col conxuntu los ciudadanos les nueses reflexones alrodiu la llingua catalana y de los elementos que faciliten el procesu d’inclusión social de
les persones recién llegaes. Creyemos que son una serie de puntos a los cualos la sociedá catalana nun pue renunciar si pretendemos construyir una sociedá xusta y cohesionada. Poro, sopelexamos lo viniente:
1. L’arribada de xente de tol mundiu fizo que nesta tierra se falen güei día más de 250 llingües. Equí vivimos tamién en chinu, en wolof, n’urdú, en quechua, n’inglés, en gallegu, n’amazic o n’árabe.
Ufiertamos les nueses llingües y cultures d’orixe p’arriquecer esti país, y esta ufierta creyemos que la sociedá catalana l’ha d’aprofitar.
2. Les alministraciones ya instituciones públiques han d’apostar por un modelu educativu inclusivu, que nun segregue l’alumnáu por sides d’origen, y que potencie la reconocencia de la diversidá llingüística. El catalàn ha ser la llingua vehicular de l’enseñu. Esti fechu ye compatible con que se promueva’l respetu de les nueves llingües qu’agora tamién son catalanes.
3. Nesti contestu de diversidá llingüística, el catalán ye la llingua que mos xune a toos y a toes. Ye l’idioma col cualu naguamos construyir la sociedá y que tol mundiu pue compartir, poro queremos que seya la llingua común.
4. Nesti sen, los poderes públicos entá puen facer muncho más porque tol que quiera deprender el catalán puea facelo. L’usu de la llingua propia ye un drechu que recueye la llei. Los poderes públicos, polo tanto, han d’afitar les midíes necesaries pa facilitar l’exerciciu d’esti drechu a los que nos establecimos nesta tierra.
5. La defensa del catalán ye la defensa de toles nueses llingües. Naguamos tresmitir la importancia que tien falar la llingua del llugar onde se vive. Nós tamién queremos que nos nuesos países d’orixe la llingua propia seya compartida per toos.
6. El catalán ye una ferramienta d’inclusión social. Cuando utilizamos el catalàn facemos un averamientu real a la sociedá catalana y propiciamos la rellación ente los que arribamos agora y los que arribaron enantes. Usando la llingua algamamos ser reconocíos como propios del llugar y asoleyamos, anque seya simbólicamente, la condición de ciudadanos.
7. Adoptar la llingua propia ye un pasu necesariu pa esfrutar d’una ciudadania n’igualdá de condiciones. L’adopción del catalán ha dir acompangada tamién de midíes que faciliten l’algame de los drechos sociales y políticos. Esti país tien el retu de que mos incorporemos a la sociedá catalana y, asina, participemos na creyación d’un espaciu común. Pa facelo posible ye imprescindible que lo faigamos en condiciones d’igualdá y, poro, ye tan importante qu’alquiramos los mesmos instrumentos y drechos que tien cualesquier ciudadanu. Tolos drechos tán lligaos ente sigo. El drechu a la vivienda ye insepartable del drechu al trabayu, del drechu llingüísticu o del drechu a votar. Toos van nesta mesma direición de promover la inclusión social y l’algame de la ciudadanía catalana.
8. El catalán ye sinónimu de cohesión. La llingua ye’l meyor vehículu pa facer comunidá, acullá de la comunidá cultural de caún. L’usu de la llingua ye la meyor mena y la más fácil d’implicase na sociedá civil catalana y de construyir la meyor sociedá pa toos.
9. La llingua ye una ferramienta d’averamientu y non un instrumentu de confrontación. Dende dellos seutores quier utilizase la llingua como arma d’enfrentamientu políticu. Denguna llingua merez esti tratu. Creyemos na capacidá que tien pa frayar les muries de la incomunicación y pa desfacer les llendes que mos separten.
10.¡Queremos vivir en catalán! Faigamos del catalán la llingua d’acoyida. Nun mos discrimineis pol fechu de tener nacío notru llugar y permitinos, faláimos en catalán, que participemos na construcción d’esti país qu’ente toos y toes tamos edificando.
Barcelona, 23 d’abril de 2008
PLATAFORMA PER LA LLENGUA
